Σάββατο 19 Σεπ 2020 17:33      

Δεν νομίζω να υπάρχει κανείς νοήμων που να αμφιβάλλει, ότι το ασφαλιστικό μας σύστημα δεν νοσεί. Νοσεί εδώ και αρκετές δεκαετίες και μάλιστα με ευθύνη όλων μας, πολιτικών, συνδικαλιστών και πολιτών.  Το 2001, ο μόνος που είχε ετοιμάσει ένα σχέδιο διάσωσης του ασφαλιστικού, με μέτρα που μπροστά στα σημερινά έμοιαζαν με χάδι, ήταν ο υπουργός Τάσος Γιαννίτσης της κυβέρνησης Σημίτη.

Την τελευταία πενταετία της κρίσης συρρικνωθήκαμε. Γίναμε περισσότερο ανεκτικοί, αφού υπομένουμε συμπεριφορές, οι οποίες έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην ήδη σκληρή καθημερινότητά μας. Έτσι, προσπαθούμε αρκετές φορές, να επιστρατεύσουμε υποκριτικούς μηχανισμούς, για να αποφύγουμε την αλήθεια. Μια αλήθεια που μας πληγώνει, μας γονατίζει αφού δεν θέλουμε να παραδεχτούμε, ότι σ’ αυτή την κακή πορεία του τόπου, ευθύνη έχουμε κι εμείς. Προσπαθούμε να κρυφτούμε από την πραγματικότητα και μένουμε αμέτοχοι κι ας είναι πολλά αυτά που μας θίγουν, που ελαττώνουν τον χώρο μας.

Για να οδηγηθεί η χώρα προς την έξοδο από την κρίση, χρειάζεται να ενισχύσουμε τα πλεονεκτήματά μας και να καταπολεμήσουμε τα αδύνατα σημεία μας. Πρέπει να γίνουν γενναίες μεταρρυθμίσεις στο κράτος και στην κοινωνία. Σε πρακτικό επίπεδο έχουν μεγάλη σημασία οι μεταρρυθμίσεις στον οικονομικό τομέα και εν προκειμένω, μεταρρυθμίσεις που ισορροπούν την κατανομή του πλούτου στην κοινωνία και ενισχύουν οικονομικά τη χώρα. Προς αυτή την κατεύθυνση, δεν μπορεί να παραβλέψουμε το φορολογικό σύστημα, το οποίο αναμφισβήτητα αποτελεί βασική πηγή εσόδων για τη χώρα, αλλά και ρυθμιστικό παράγοντα της κατανομής του πλούτου στην κοινωνία.

Είναι ν’ απορεί κανείς με κάποιους κατ’ όνομα «αριστερούς επιστήμονες», οι οποίοι ακόμη και σήμερα δεν μπορούν να αποβάλουν αριστερές ιδεοληψίες και αγκυλώσεις, με αποτέλεσμα να συμπεριφέρονται τόσο άτοπα σε θέματα που ούτε καν τα γνωρίζουν, αλλά ούτε έχουν τις μαρτυρίες εκείνες, ώστε να δικαιολογούν την κάθε βλακεία, την κάθε ανοησία που εκστομίζουν.

Ηδη διανύουμε τον 6ο χρόνο της οικονομικής κρίσης και η χώρα παρά τις συνεχείς θυσίες δεν έχει καταφέρει να απεγκλωβιστεί από την περιδίνηση που την ταλανίζει, ώστε να επιστρέψει σε ρυθμούς κανονικότητας. Τέτοιο καιρό πέρυσι, τα μηνύματα από τις αξιολογήσεις των χρηματοπιστωτικών οίκων, αλλά και από την Ευρωπαϊκή Ενωση, ήταν ενθαρρυντικά και η χώρα, όσο και αν κάποιοι δεν θέλουν να το δεχτούν, βάδιζε το δρόμο προς την ανάπτυξη, βάδιζε τον δρόμο επιστροφής στην κανονικότητα.

Τελικά μία είναι η αλήθεια. Ότι μετά από τόσες βαρύγδουπες υποσχέσεις, για την πάταξη της φοροδιαφυγής, εμείς συνεχίζουμε να βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν. Ποιός μπορεί να ξεχάσει τις δεσμεύσεις για τον έλεγχο των λιστών με τους μεγαλοκαταθέτες στην Ελβετία και τις περίφημες λίστες των μεγαλοοφειλετών του δημοσίου; Κανείς. Όπως κανείς δεν πρέπει να ξεχνά το ύψος των ληξιπρόθεσμων οφειλών, το οποίο είναι τεράστιο, περί τα 40 δις ευρώ και που έπρεπε να εισπράξει το δημόσιο, που όλο λέει ότι θα τα εισπράξει και τελικά μένουν ανείσπρακτα.

Τελικά, υπάρχουν πολιτικοί οι οποίοι εξακολουθούν να ζουν στο δικό τους κόσμο. Ή καλύτερα θα ήταν να πω ότι ζουν εκτός τόπου και χρόνου, την ώρα που τα capital controls  έχουν γονατίσει τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες αγωνίζονται να μην αφήσουν κι άλλους εργαζόμενους στο δρόμο, την ώρα που η οικονομία της χώρας ασφυκτιά – καταρρέει – με τους όλο και περισσότερους φόρους και τα λιγότερα δάνεια, την ώρα που ο απλός πολίτης, ο πιεσμένος από την ανάγκη της καθημερινότητας, οδηγείται, σε αργό θάνατο έ, αυτή την ώρα μας βγαίνει ο υπουργός Παιδείας να διατυπώσει την επιστημονική- τρομάρα του- άποψη, χωρίς ειδικό λόγο, αν οι Πόντιοι υπέστησαν γενοκτονία ή εθνοκάθαρση από τους  Τούρκους κατά την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι δεν έγινε γενοκτονία.

Αν γυρίζουμε το χρόνο 9 μήνες πίσω και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, θα θυμηθούμε ότι αρκετοί ήταν αυτοί από την σημερινή κυβέρνηση που παραμύθιαζαν την κοινή γνώμη, με υπέρμετρη αισιοδοξία, δημιουργώντας σκόπιμη τεχνική ευφορία. Όλοι αυτοί τότε μιλούσαν «ευχάριστα» αφού λέγανε αυτά που ήθελε να ακούσει ο απλός πολίτης, ο πιεσμένος από την ανάγκη της καθημερινότητας. Οι προεκλογικές εξαγγελίες τους ήταν υπερβολικές, έναντι εκείνων που θα μπορούσαν να εφαρμόσουν ως κυβέρνηση κι αυτό το είδαμε πολύ πρόσφατα. Ετσι, όλη η προεκλογική τους εκστρατεία στηρίχθηκε σε μη πραγματοποιήσιμες υποσχέσεις.

Σελίδες

Scroll to Top