Σάββατο 20 Ιουλ 2019 23:23      

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Το Λιβαδιώτικο στοιχείο στα 200 χρόνια της Κατερίνης.

«Αναστήθηκαν» στην επετειακή εκδήλωση του Συλλόγου Λιβαδιωτών Κατερίνης 

Μια από τις  ουσιαστικότερες και σημαντικότερες εκδηλώσεις της πόλης στα πλαίσια των «Αικατερινείων» πραγματοποιήθηκε προχθές στο Πνευματικό Κέντρο Εκάβη του Δήμου Κατερίνης από το Σύλλογο Λιβαδιωτών με την ευκαιρία των 100 χρόνων από την ίδρυσή του στην Κατερίνη. Ήταν η τελευταία και η πλέον πετυχημένη από άποψη ιστορικότητας, μνήμης και παρουσίας πλήθους κόσμου, από  όλες τις εκδηλώσεις που διοργάνωσε φέτος ο Σύλλογος στο επετειακό του πρόγραμμα. 

Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ 

Στην αρχή ο  πρόεδρος του Συλλόγου Γ. Κατσίκης χαιρέτησε τους παρισταμένους, μεταξύ των οποίων ο Δήμαρχος Κατερίνης Σάββας Χιονίδης, ο υπεύθυνος της διοργάνωσης των Αικατερινείων Αναστάσιος Παπαζήσης, ο τ. πρόεδρος του Δ.Σ.και υποψήφιος δήμαρχος  Αθ. Λιακόπουλος, ο υπ. δήμαρχος Γ. Νταντάμης, ο πρόεδρος της Δημ. Κοινότητας Λιβαδίου Γ. Γκατζούνης, ο πρ. πρόεδρος του Επιμελητηρίου Πιερίας Χαρίλαος Κωτίκας, η φαρμακοποιός Αννα Αθανασάκη (με μητρότητα των  «Αικατερινείων»), ο Πρόεδρος του Συλλόγου Κοκκινοπλιτών Λάζαρος Παπαδόπουλος, ο πρ. Πρόεδρος του Συλλόγου Λιβαδιωτών Νίκος Κιτσούλης, η υπεύθυνη καινοτόμων δράσεων Μιράντα Παππά, και πλήθος μελών και φίλων του Συλλόγου Λιβαδιωτών, που στο τέλος της εκδήλωσης δεν έκρυβαν την ικανοποίησή τους από όσα είχαν ακούσει, είχαν δει στην οθόνη και είχαν γευτεί στο «μπουφέ» με τα παραδοσιακά εδέσματα, που με εξαιρετική φροντίδα είχαν  ετοιμάσει και προσφέρει οι γυναίκες του Συλλόγου. 

Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Από το φιλόλογο Γ. Ράπτη παρουσιάστηκε στη συνέχεια η ιστορία της πόλης της Κατερίνης στα τελευταία 200 χρόνια και η σχέση της με το Λιβαδιώτικο στοιχείο,  που μαρτυρημένα από πηγές, έγγραφα, απογραφές πληθυσμού, πληροφορίες από ξένους περιηγητές επί τουρκοκρατίας, ήταν πληθυσμιακά το κυρίαρχο στοιχείο της πολίχνης,  τότε  που το 1906 αριθμούσε 2.300 κατοίκους. 

Από το 1800 και εξής επώνυμοι Λιβαδιώτες αποτέλεσαν τον κορμό των εξελίξεων με το Γεωργάκη Ολύμπιο και τα παλληκάρια του στον Όλυμπο και τα Βαλκάνια μέχρι το 1821, με τους αγωνιστές του 1854, τους εκλεγμένους στην Επαναστατική Κυβέρνηση του Ολύμπου το 1878 με προεξάρχοντα τον Αθ. Αστερίου, τους διοργανωτές της Επιτροπής του Μακεδονικού Αγώνα στην πόλη, με τους Γ. Ζιώγα και Συνεφάκη, τους μακεδονομάχους Αριστοτέλη Πασχάλη και Κ. Καψάλη στο πλευρό του Παύλου Μελά, τους Αλέξανδρο Ζάννα, Γαλία Λάπα, Δημ. Κωτίκα, Γ. Ζουζακίδη, Γ. Λαναρίδη, σημαίνοντες πρωταγωνιστές της ημέρας της απελευθέρωσης της Κατερίνης τον Οκτώβριο του 1912 (μάλιστα ο κ. Λαναρίδης ορίστηκε προσωρινός Δήμαρχος και ο γιατρός Γ. Ζουρακίδης φιλοξένησε  τον μέραρχο Κλεομένη και περιποιήθηκε τα τραύματα των πληγωμένων στρατιωτών, αναφέρθηκε στο τρόπαιο της κατάληψης τούρκικου φυλακίου από τον Μπάρπα Μήτσο Κωτίκα, που επέφερε πλήθος τιμητικών διακρίσεων από τον  Ελληνικό, Γαλλικό και συμμαχικό στρατό, και «φλόγισε» και άλλους πατριώτες, καθώς ο τύπος τότε έγραψε «ούκ εά με καθεύδειν   το του Κωτίκα Τρόπαιον», και έκλεισε την πατριωτική δράση των Λιβαδιωτών στην Κατερίνη με αναφορά στον Καπετάν Νικήτα  Συνεφάκη την εποχή της Εθνικής Αντίστασης και του εμφυλίου πολέμου. 

Αναφορά έγινε και στους πρωταγωνιστές στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, καθώς πλήθος εκπαιδευτικών, γιατρών κ.λ.π. ήταν Λιβαδιώτες στην καταγωγή, καθώς  και οι δήμαρχοι Ν. Δίκας  και Κουρκουμπέτης, ενώ στο πολιτικό  προσκήνιο διακρίθηκαν ο Κώστας Παπαγεωργίου και Χ. Μπούσιος. 

Δεν παρέλειψε και το σημαντικό ρόλο των οικοδόμων που μέχρι πρόσφατα, «έκτισαν»  την  Κατερίνη και την μετέτρεψαν από πολίχνη σε μεγαλούπολη. 

Η ΓΙΑΝΝΟΥΛΑ ΜΠΑΤΖΟΓΙΑΝΝΗ 
Στη δράση του Συλλόγου και τα έργα του στην  πόλη και στη γενέτειρα αναφέρθηκε εμπεριστατωμένα η Γραμματέας  του Συλλόγου Γιαννούλα Μπατζογιάννη επισημαίνοντας: 

Η δράση του Συλλόγου

Στα 100 αυτά χρόνια ο Σύλλογος ανέπτυξε πολυεπίπεδη δράση σύμφωνα και με τους σκοπούς του καταστατικού του – όχι μόνο για  να διατηρήσει θερμές τις σχέσεις με τη γενέτειρα, συμβάλλοντας απόφασιστικά στον εξωραϊσμό της με Μουσεία, ανδριάντα του Γεωργάκη Ολυμπίου, του Α. Αστερίου, του Αγαθάγγελου, αναμόρφωση επισκέψιμων χώρων με πετρόκτιστες παραδοσιακές παρεμβάσεις και πλακόστρωτα στο «Κιόσκι», στον «Πολέζο», στο «Σάλτσι» κλ.π., με εκ (στην Μητροπολιτική εκκλησία της Παναγίας Λιβαδίου), στην αλλαγή στέγης της εκκλησίας των Αγίων Αναργύρων κλ.π., αλλά συμπαρα-
στάθηκε, στο μέτρο του δυνατού, αδιάλειπτα στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες – μέλη και συμπατριώτες στο Λιβάδι και στην Κατερίνη, και όχι μόνο, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι το Λιβάδι, η αρχαία Ομηρική Θεσσαλική Δωδώνη, είναι γνήσιος φορέας του αρχαιοελληνικού πνεύματος του Ισοκράτη, που καταγράφει ότι «το έθνος το Ελληνικό είναι το μόνο φιλάνθρωπο». Αυτό μέχρι σήμερα το μαρτυρεί, ακόμη και μέσα στην οικονομική κρίση, με την αλληλεγγύη του ακόμη και προς τους μετανάστες, ενώ πολλοί αντιμετωπίζουν οι ίδιοι προσωπικά σοβαρά οικονομικά προβλήματα!!

Μερικά στίγματα της δράσης του είναι τα εξής:
• Από το 1925 λειτουργούσε στο Σύλλογο τμήμα χορωδίας γυναικών με μαντολίνα και συνάμα τμήματα μπαλέτων, κυριολεκτικά στην πρωτοπορία της «απελευθέρωσης» της γυναίκας από τα συμβατικά της πλαίσια.
• Συνάμα ο Σύλλογος μέχρι και τώρα, αποτελεί πρότυπο πολιτιστικών Συλλόγων, αν αναλογισθεί κανείς ότι με δική του δαπάνη έχει ιδιόκτητη αίθουσα 200 τ.μ. στην καρδιά της Κατερίνης, κυψέλη πολιτισμού για πολλά χρόνια, με εκατοντάδες ομιλητών και καθηγητών Πανεπιστημίου σε οργανωμένες εκδηλώσεις «Πολιτιστικής Άνοιξης», «Πολιτιστικού Φθινοπώρου», με τον καθιερωμένο ετήσιο «χορό», τη
συμμετοχή του σε κάθε πολιτιστική δράση του Δήμου και της Νομαρχίας «όπου δει», σε Συλλογικές δράσεις Πολιτιστικών φορέων, σε διοργάνωση εκδρομών με μεγάλη συχνότητα, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, με πανηγυρική συμμετοχή στο «Πανελλήνιο αντάμωμα των Βλάχων» και στην «Αμφικτιονία των Βλάχων Θεσσαλονίκης», και με παρουσία στο χορό των Συλλόγων Λιβαδιωτών Αθηνών, Θεσσαλονίκης, Λάρισας και Ελασσόνος. Αδιάλειπτη επί χρόνια είναι η παρουσία
στη γιορτή της Μεγαλόχαρης, το Δεκαπενταύγουστο στο Λιβάδι με
τα χορευτικά μας, τη βράβευση των αριστούχων μαθητών με βιβλία
κλ.π..
• Σημαντική – και πρωτοπόρα εν πολλοίς – είναι η αναβίωση
πολλών εθίμων, που ανάγονται μέχρι τα προχριστιανικά χρόνια, όπως είναι τα «μπαμπαλιούρια», οι «ντούφες», η γιορτή γυναικοκρατίας που αναβιώνει επί χρόνια τώρα με μεγάλη επιτυχία, ο «Φανός», έθιμο γνωστό ως «κάψιμο του Ιούδα» στις Απόκριες, με μεγάλο όγκο κέδρων και πουρναριών, άφθονο κρασί με σουβλάκια και παραδοσιακά εδέσματα των γυναικών του Συλλόγου – μόνιμη συνδιοργάνωση και οικονομική κάλυψη από το Δήμο Κατερίνης. Εδώ πρέπει να ομολογήσουμε ότι οι γυναίκες συμβάλλουν αποφασιστικά στην επιτυχία των εκδηλώσεων με την αθρόα και ανιδιοτελή συμμετοχή τους και με τη συγκρότηση της «Χορωδίας παραδοσιακής μουσικής» που αποδίδει άριστα και τραγούδια στη Βλάχικη διάλεκτο, υπό τους ήχους του Λιβαδιώτικου συγκροτήματος του Βαγγέλη Γιωργούλη, Γκατζούνη Θωμά, Σωτήρη
Θεοδωρή, Γιάννη Γαζέτη κλ.π., που έχουν γίνει πασίγνωστοι ως συγκρότημα με τίτλο τα «Λιβαδιώτικα κλαρίνα». Πλείστες φορές συνόδευσαν χορευτικά συγκροτήματα της Εστίας Πιερίδων Μουσών στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ.
• Αφήσαμε τελευταία τη μεγάλη προσφορά του Συλλόγου Λιβαδιωτών Κατερίνης, του αγάλματος του εθνικού μας ήρωα Γεωργάκη Ολυμπίου στην καρδιά της πόλης. Ήταν η «ων ουκ άνευ» υποχρέωση στο μεγάλο τέκνο της Θεσσαλομακεδονίας, που άλλον παρόμοιο άνδρα δεν ανέδειξε κανένας τόπος σε εθνικούς αγώνες στη διαδρομή των αιώνων ως εθελούσιο ολοκαύτωμα, όπως χωρίς φειδώ σε επιχειρήματα και επιθετικούς προσδιορισμούς τονίζουν οι ιστορικοί της εποχής του Σπυρίδων Τρικούπης (διετέλεσε και Πρωθυπουργός), Σπύρος και
Παύλος Μελάς, Φωτεινός, Βασδραβέλλης, Παπαρρηγόπουλος, Κοεμπτζόπουλος, Βακαλόπουλος, Λεβέντης, ο ρώσος στρατηγός Liprandi, σε μια τρομερή μοίρα. Οι ομόδοξοι γείτονες μάς εγκατέλειψαν. Ψηλά το κεφάλι, αδέλφια. Δείξτε ότι είσθε αντάξιοι των προγόνων σας».

Αυτά τα διακηρυκτικά λόγια του βιολογικού και πνευματικού μας  προπάππου Γεωργάκη Ολυμπίου πρέπει να ακούγονται καθημερινά και ηχηρότατα στα αφτιά μας. Όχι στη μεμψιμοιρία, όχι στην αδιαφορία, όχι στη νωθρότητα, τη νωχέλεια και την ατομική και εθνική κατάθλιψη. Όχι στον ωχαδελφισμό για όλα (ακόμη και για το Σύλλογο).

Όλες οι κρίσεις έχουν «αρχή και τέλος». Μπόρα είναι και θα περάσει.

Ας στοιχηθούμε λοιπόν απαρασάλευτα στις παρακαταθήκες του Γιωργάκη κι ας συνεχίσουμε αταλάντευτοι, με ζέση, θέρμη, ομοψυχία και έκδηλο το ενδιαφέρον μας για το δεύτερό μας «σπίτι». Ψηλά το κεφάλι! Γιατί έτσι μας συμβούλεψε ο Γιωργάκης. Όλοι μαζί στις εκδηλώσεις της Λέσχης μας. Γιατί έτσι οι πολλοί βιώνουμε αυτόν το χώρο, τη λαμπρή Λέσχη Λιβαδιωτών Κατερίνης, καταφύγιο συναναστροφής, «κιβωτό» διατήρησης των ηθών και εθίμων, «αναζωπύρωσης της παράδοσης» και ζυμωτήριο παλιών και νέων ιδεών με το πλήθος των διαλέξεων και ομιλιών που έχουμε πραγματοποιήσει και θα πραγματοποιήσουμε, πληθωρικότερα μάλιστα φέτος από άποψη συγχνότητας και ποιότητας, γιορτάζοντας πανηγυρικά την επέτειο για τα 100 χρόνια λειτουργίας μας, ως του πρώτου και παλαιότερου στην Κατερίνη πολιτιστικού Συλλόγου.

Δεν παραλείπουμε να τονίσουμε την αγαστή συνεργασία μας όλα τα χρόνια λειτουργίας μας τόσο με την Εκκλησία όσο και με το Δήμο Κατερίνης, τη Νομαρχία, την Αντιπεριφέρεια , τους Βουλευτές, αδιακρίτως όλων των κομμάτων, και τους αδελφούς πολιτιστικούς Συλλόγους, με τους οποίους πάμπολλες φορές συνδιοργανώσαμε εκδηλώσεις και εκδρομές. Μάλιστα δύο φορές επισκεφτήκαμε σε προσκυνηματική εκδρομή τη μακρινή Μονή του Σέκου, όπου υπάρχει και υποτυπώδης τάφος του εθνικού μας ήρωα στο προαύλιό της.

Με τη διαβεβαίωση ότι θα σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων σας ευχαριστούμε, εκ βαθέων όλους, σίγουροι ότι θα μας παρακολουθείτε και θα συμμετέχετε στις προγραμματιζόμενες εκδηλώσεις μας.

Από τις πλέον άμεσες είναι η αδελφοποιήσεις με τον «Υψηλάντη» της Τραπεζούντας, την Ένωση Ποντίων Πιερίας και την Παναγία Σουμελά, την Ποντιακή Θεατρική Σκηνή, τον Ποντιακό Σύλλογου του Σιδ. Σταθμού Κατερίνης u954 και άλλους Συλλόγους Ποντίων, αναζωπυρώνοντας τις θερμές σχέσεις του Αλεξάνδρου Υψηλάντη με το διορισμό του Γεωργάκη Ολύμπιο αρχιστράτηγου των ελληνικών δυνάμεων και τη σωτηρία του Υψηλάντη από το Γιωργάκη, με τη φυγάδευσή του στην Αυστρία. Ακόμη, με την αδελφοποίηση με τη Βλάστη Κοζάνης, καθώς ο Γεωργάκης ήταν αδελφοποιτός με τον γενναίο κλεφταρματολό – σωματάρχη Γιάννη Φαρμάκη, που πολέμησε μαζί του στη Μονή Σέκου, αντιστάθηκε σκληρά, αλλά τελικά υπόκυψε μπροστά σε υπέρμετρες τουρκικές δυνάμεις, πιάστηκε αιχμάλωτος, στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη και αποκεφαλίστηκε εκεί με εντολή του Σουλτάνου.

Μια ανέφελη φιλία, θυσιαστική στα πεδία των μαχών επί 20 χρόνια,
και βαμμένη τελικά με αίμα, είναι από τις συγκινητικότερες σχέσεις
μεταξύ αδελφών ψυχών, εμπνεομένων από τα υψηλότερα ιδανικά που
μπορούν να συνδέουν τους ανθρώπους με την αιωνιότητα.
Το πρόγραμμα έχει γενικότερα να προσφέρει φέτος πολλές εκδηλώσεις δικαίωσης και μνήμης.


Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΝΔΑΙΣΙΑ 
Το πρόγραμμα περιελάμβανε και δημοτικά τραγούδια όπως τα διατήρησε γνήσια η παράδοση, από την χορωδία γυναικών του Συλλόγου, ενώ ακολούθησε «συναυλία» με δημοτικούς σκοπούς από μεγάλο συγκρότημα παραδοσιακής μουσικής, σε μια συνένωση τους για την συμμετοχή τους στο επετειακό έτος του Συλλόγου. Αυτοί οι γνώριμοι ήχοι χάλκινων κρουστών και κλαρίνων παρέσυραν στην πίστα πλήθος χορευτών, που έκλεισαν την εκδήλωση και στη συνέχεια γεύτηκαν τα παραδοσιακά εδέσματα. 

Η  ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΧΡΟΙΑ  ΚΑΙ ΟΙ ΤΙΜΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ 
Συγκίνηση είχε προκαλέσει το κομμάτι της εκδήλωσης με ανάγνωση ποιημάτων αφιερωμένων στο Γεωργάκη Ολύμπιο και το Λιβάδι. Ο Δημ. Χ. Κωτίκας ανέγνωσε το ποίημα – αφιέρωμα από τις φυλακές της Βιέννης του Αλέξανδρου Υψηλάντη, που το έγραψε όταν πληροφορήθηκε την ανατίναξη του σωτήρα του στη Μονή του Σέκου, το ποίημα του Μακεδονομάχου Αριστοτέλη Πασχάλη, που το ανέγνωσε συγκινησιακά φορτισμένη η φιλόλογος Πιτσάνη Σοφία, ποιήματα της Ελένης Ζαραμητροπούλου και Γ. Ράπτη για το Ράπτη Γιωργάκη, και λατρευτικά για το Λιβάδι ποιήματα από τη Μαίρη Χαρίση. 

Τιμήθηκαν στην εκδήλωση με έπαινο 30 μουσικοί για τη διάσωση και διατήρηση  της παραδοσιακής μουσικής με τα συγκροτήματά τους, ενώ ξεχωριστή συγκίνηση προκάλεσαν οι συγγραφείς Νικόλαος Σαϊδές και η φιλόλογος Φάνη Κουντουριανού – Μανωλοπούλου για τα επιφανή τους έργα για την ανάδειξη της ιστορίας  του Γ. Ολυμπίου, σχεδόν ξεχασμένου ήρωα στη Νότια Ελλάδα, ενώ ήταν ο ΠΡΩΤΟΣ επώνυμος νεκρός της εξεγερσίας του 1821. 

Ο Σύλλογος αισθάνεται την υποχρέωση να ευχαριστήσει όλους  και χωριστά τον καθένα για τη συμβολή του στην  τόσο μεγάλη επιτυχία της εκδήλωσης.  

Φωτογραφίες από την εκδήλωση

 

εκδηλώσεις

Ακολουθήστε το "Ο.Β." στο twitter και κάντε like στην σελίδα μας στο facebook και μάθετε πρώτοι όλα όσα συμβαίνουν!

Scroll to Top