Τετάρτη 20 Σεπ 2017 12:21      

Στιγμιότυπα από την εκδήλωση με την επιμνημόσυνη δέηση

Στις 9 Σεπτεμβρίου η Παρολύμπια περιοχή, πρέπει να  αισθάνεται χαρμολύπη. Χαρά γιατί  ένα παλικάρι της με τον τρόπο που επέλεξε να βάλει τέλος στη ζωή του δείχνει τη γενναιότητα και αποφασιστικότητά του, και λύπη γιατί έχασε πρόωρα κατά την εθνεγερσία του 1821 μια καταξιωμένη φυσιογνωμία σε Ευρωπαϊκό πλέον επίπεδο, που, αν ζούσε, και με το  διοριστήριο του αρχηγού των Δυνάμεων στη Μολδοβλαχία από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, αμέσως δηλαδή  στην ιεραρχία μετά τον αρχηγό της Επανάστασης του 1821, δε γνωρίζουμε μέχρι ποιο βαθμό θα έφτανε η προσφορά και εξέλιξή του στη στρατιωτική και πολιτική ζωή της χώρας μας. 
Όμως, πολλοί στη ζωή τους δείχνουν τη μεγαλοσύνη τους και με την ηρωική τους έξοδο, αποτελώντας σύμβολα για τις μελλοντικές γενιές. Και ο Γιωργάκης τέτοιος ήταν. Ονομαστός και στη ζωή και στο θάνατο. Εξαϋλωμένος άγγελος και καύχημα της τιμής και της θυσίας. 

 Ο Γιωργάκης Ολύμπιος και ο Δαβάκης πέρασαν στην ιστορία ως οι πρώτοι επώνυμοι νεκροί για το 1821 και το 1940 αντίστοιχα. Γιατί αμφότεροι είχαν «βαθμό» στην ιεραρχία του Στρατού, Συνταγματάρχης ο Γιωργάκης (μετά τις ένδοξες νίκες στον Όλυμπο και τα Πιέρια, μα προπαντός στο Στούβικ και στο ΄Οστροβο στα Βαλκάνια, όπου ο Τσάρος της Ρωσίας αναγνώρισε τη στρατιωτική του αξία, τον  τίμησε με το σταυρό της Αγίας Αννης, και τον διόρισε Συνταγματάρχη τιμητικά καθώς και διπλωματικό ακόλουθο  στη Βιέννη το 1815, όπου αποφασίστηκε, η μοίρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που ήδη κατέρρεε. Γι’ αυτό  λέμε ότι η εξέλιξη του πράγματι δε μπορεί να προσδιορισθεί, καθώς είχε τόσα προσόντα για μια εποχή που στην Ελλάδα «όλα τ’ άσκιαζε η φοβέρα και πλάκωνε η σκλαβιά».
* Στο ενεργητικό του ήταν και η βαθιά του μόρφωση και η πραγματικότητα για το  θέμα των Κρυφών Σχολείων κατά την Τουρκοκρατία. Η αλήθεια για τα Σχολεία βρίσκεται στη μέση. Επίσημη απαγόρευση από τον κατακτητή δεν υπήρχε, ή αν υπήρχε, δεν ήταν σε ισχύ. Υπάρχουν ασφαλώς σχολεία που λειτουργούσαν στους νάρθηκες των εκκλησιών  με δασκάλους τους ιερείς. Αυτό είναι θέμα κτηριακό. Το πρόβλημα είναι αν υπήρχαν διώξεις και τιμωρίες σ’ όσους λειτουργούσαν Σχολεία στην υπόδουλη Ελλάδα. Στην περιοχή μας γνωρίζουμε για την ύπαρξη Σχολείων που λειτουργούσαν ελεύθερα αλλά με οικονομικές δυσκολίες και χρηματοδοτούμενα από τις κατά τόπους επιτροπές. Για παράδειγμα, από το 1656 στο Λιβάδι, πατρίδα του Γεωργάκη Ολύμπιου, λειτουργούσαν Σχολεία (πληθυντικός αριθμός), όπως αποδεικνύεται από το Αρχείο των εγγράφων και των σφραγίδων του Αθανασίου Αστερίου, γιατρού με διδακτορικό στη Γαλλία (1840- 1893) που υπηρετούσε εδώ και εκλέχθηκε με τις περισσότερες ψήφους από τους εκλέκτορες για την επανάσταση του Ολύμπου το 1878. Την πρώτη θέση και Πρωθυπουργία της Επαναστατικής Κυβέρνησης την παραχώρησαν στον Ευάγγελο Καραβάγγο, έμπορο (και όχι γιατρό όπως λαθεμένα γράφηκε σε επίσημα κείμενα) από το Λιτόχωρο. 
 Ξαφνιάζει, πράγματι, το «οπλοστάσιο» με το οποίο εξοπλίζονταν τουλάχιστον από το 1770 οι μαθητές σ’ αυτά τα, πάνω από 2 (βάσει και τις σφραγίδες του Αθ. Αστερίου) Σχολεία στο Λιβάδι Ολύμπου, όπου φοίτησε ο Γεωργάκης με λαμπρούς δασκάλους και εξοχότερο τον Πέζαρο από τον Τύρναβο. Φιλοσοφία, ρητορεία, Άλγεβρα, Γεωμετρία, Τριγωνομετρία, Αστρονομία, Λατινικά και Γαλλικά, πέρα από την απλή αρχαιοελληνική (την λεγόμενη καθαρεύουσα).
Με την αρχαιοελληνική αρματωσιά, εμπλουτισμένη  με τα Γαλλικά της Γαλλικής Επανάστασης και της Αναγέννησης εν γένει διαμορφώθηκε η ελληνική στόφα, πριν και μετά το 1821, που γέμισε τα ελληνικά και Βαλκανικά βουνά με ήρωες, που δεν παζάρευαν πια με τίποτα την ελευθερία της πατρίδας μας, που για 400 και πλέον χρόνια στέναζε κάτω από τον πιο βάρβαρο Ασιάτη δυνάστη. Αυτή η  στάση ζωής είναι μέσα στο D.N.A.  των Ελλήνων, που κάτω από τέτοια η σημερινή κρίση φαίνεται να ..λαγοκοιμάται. Μετάλλαξη στον Έλληνα κανείς δεν μπόρεσε να κάνει… 
Με τέτοια μηνύματα που προκύπτουν από αυτή την λιτή επιμνημόσυνη δέηση (και άλλες παρόμοιες) στο άγαλμα του εθνικού μας ήρωα Γεωργάκη Ολυμπίου στην Πλατεία Ελευθερίας, που αυθόρμητα, απλά και με προετοιμασία μιας μόνο ημέρας διοργανώθηκε από την άτυπη Αμφικτιονία των Πολιτιστικών Συλλόγων Κατερίνης, με ενημέρωση της εκκλησίας, για τη δέση και του Ο.Π.Α.Α.Π. Κατερίνης που με την αντιδήμαρχο κ. Πιπίτσα Παρτσαλίδου κατέθεσε στεφάνι αξίζει τον κόπο να διοργανώνονται τέτοιες εκδηλώσεις ως «ξυπνητήρια» της νεολαίας, που δίπλα στο άγαλμα σε όλο το μήκος της ομώνυμης προς τον ήρωα οδού,  έπινε αμέριμνα τον φραπέ του ( με χρήματα κυρίως από τη σύνταξη του παππού ή το μισθό ή μεροκάματο του πατέρα)… 
 Παρόντες στην εκδήλωση αρκετοί και εκλεκτοί! Η Εστία Πιερίδων Μουσών με τον δραστηριότατο και χαμηλών τόνων Μιχάλη Μητσοκάπα, η Ένωση Ποντίων Πιερίας, (με το δικαιωματικά οφειλόμενο στεφάνι στο Γιωργάκη, που είχε υποσχεθεί στον Αλέξανδρο Υψηλάντη, εγγράφως, ότι «θα διαθέσει και την τελευταία ρανίδα του αίματός του για την ελευθερία της πατρίδας, και το έκανε πράξη, αφού πρώτα διέσωσε τον Υψηλάντη και τον φυγάδευσε στην Αυστρία, ο Αγροτικός Σύλλογος Κατερίνης με τον ακούραστο  Γιώργο Χαρισόπουλο, μέλος της Αμφικτιονίας καθώς είναι Πρόεδρος του Μορφωτικού Συλλόγου Χράνης «Αθάνατοι», του Προέδρου του Συλλόγου Λιβαδιωτών Κατερίνης (άλλου ακούραστου) που παραβρέθηκαν μαζί με τους συμπολίτες μας στο μνημείο για τον πατριώτη Βλαχόφωνο ήρωα μας και άλλοι. 
Την διαλεκτική ιδιότητα του δίγλωσου Ελληνα, ως Βλαχόφωνου, ως Βλάχου τη θυμήθηκε και ο αιδεσιμότατος Φάκας Κωνσταντίνος, που τέλεσε την επιμνημόσυνη δέηση. 
Δεν το ξεχνά κι αυτό ασφαλώς για το Γιωργάκη, γιατί κι αυτός με καταγωγή από το Δίον γνωρίζει και ομιλεί ωραιότατα τα «βλάχικα», μία διάλεκτο με 70% ελληνικές λέξεις, 20% δημώδεις λατινικές και 10% λέξεις από τους Βαλκανικούς λαούς. 
Στην επαγγελματική ζωή οι πολιτικοί πρέπει να δίνουν εξετάσεις. Για να έχουν και κάποια ένσημα, από δουλειά, και να ξέρουν τι θα πει «πρωτόκολλο»/ Γιατί, οι πολλοί (από τα παραδοσιακά τζάκια, παιδιά των πατεράδων τους, τύπου Τραγάκη τώρα  τελευταία, και πολλών άλλων παλαιότερα) δεν καταδέχονται να έχουν τέτοιες περγαμηνές… «Ντουγρού», από την αρχή της σταδιοδρομίας τους σε «μαλθακές» καρέκλες, χωρίς τριβή μέσα στην κοινωνία και την πραγματική της οικονομία. Για αυτό οι δύο νέοι, ο Θύμιος και ο Γιώργος, φερέλπιδες πολιτικοί είναι πολλά υποσχόμενοι.. 
«Στρατιωτικά» τίμησαν το Γιωργάκη ο πρ. Διευθυντής της Αστυνομίας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας κ. Κανάλης, ο συνδικαλιστής και σπουδαίος εικαστικός Αξιωματικός κ. Δέλλας Χρίστος, μαζί με αρκετά υποψιασμένο ιστορικά κοινό. Ηταν πραγματικά, ξέχωρη … υπηρεσιακή τιμή.   Οφειλόμενο χρέος του Συλλόγου Λιβαδιωτών και της Ένωσης Ποντίων και «Παναγίας Σουμελά» είναι να γίνει αδελφοποίηση αν αναλογιστεί κανείς τη σχέση Αρχηγού και Υπαρχηγού ανάμεσα στον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τον Γεωργάκη  Ολύμπιο, στη μεγάλη εθνεγερσία του 1821. Και πληθυσμιακά εξάλλου στην Κατερίνη Βλαχόφωνοι και Ποντιόφωνοι Έλληνες κατοικούν. 
 Παλιότερα, ο Δήμαρχος Κατερίνης κ. Σάββας Χιονίδης, είχε δεχθεί «με καλό μάτι» την πρόταση να μπουν στην Κεντρική Πλαλτεία αριστερά και δεξιά της Ελευθερίας, ακοίμητοι φρουροί ο Αλέξανδρος Υψηλάντης και ο Γιωριγάκης Ολύμπιος. Θα είναι ένα εξαιρετικό Σύμπλεγμα με πολλά «σημαίνοντα και σημαινόμενα».
 Αδελφοποίηση των Συλλόγων ή των Κωμοπόλεων πρέπει να γίνει και με τον αποκεφαλισμένο, μετά το Γιωργάκη, από το Σουλτάνο Γιάννη Φαρμάκη από το Μπλάτσι Κοζάνης. Ο γράφων από χρόνια τα έχει προτείνει αυτά. Ίσως ήρθε η ώρα να πραγματοποιηθούν  
Γ.Ρ.

Επιμνημόσυνη δέηση Μνημείο Γεωργάκη Ολύμπιου

Ακολουθήστε το "Ο.Β." στο twitter και κάντε like στην σελίδα μας στο facebook και μάθετε πρώτοι όλα όσα συμβαίνουν!

Scroll to Top